Grunneiginleikar hitaeinangrunarefna eru: lág hitaleiðni, lítill þéttleiki, lágt vatnsgleypni, stöðugir efnafræðilegir eiginleikar, ákveðinn styrkur og langur endingartími.
Lítil varmaleiðni: Þetta er kjarnavísirinn til að meta frammistöðu varmaeinangrunarefna. Því minni sem varmaleiðni er, því betri einangrunaráhrif. Almennt þarf að hitaleiðni sé ekki meiri en 0,12 W/(m·K), og hágæða efni geta verið allt að lægri en 0,03 W/(m·K).
Lágur þéttleiki: Hitaeinangrunarefni eru venjulega létt og gljúp. Því léttari sem þéttleikinn er, því minni er hitaleiðni, sem hjálpar til við að draga úr byggingarálagi.
Lítið vatnsgleypni: Raki eykur varmaleiðni efna verulega og dregur úr einangrunargetu þeirra. Þess vegna hafa framúrskarandi varmaeinangrunarefni lágt vatnsgleypni eða vatnsfráhrindingu, eins og álpappírs steinullar einangrunarplötur með vatnsfráhrindingu sem er meira en eða jafnt og 98%.
Stöðugir efnafræðilegir eiginleikar: Þeir eru ekki viðkvæmir fyrir öldrun, tæringu eða niðurbroti við langvarandi-notkun, sem tryggir langvarandi-einangrunaráhrif.
Hefur nægan styrk: Það þolir þrýstinginn við byggingu og notkun; til dæmis hafa XPS plötur þrýstistyrk 150–500 kPa eða hærri.
Góð eldviðnám: Byggingareinangrunarefni þurfa venjulega að uppfylla kröfur um brunahæfileika, eins og A-flokk (ekki-eldfimt) eða B1-flokkur (loga-tefjandi), til að tryggja öryggi.
